Από τις αγαπημένες ταινίες που έλιωνες μικρή μέχρι τα classics που σου ξέφυγαν, και τα 14 φιλμ που ακολουθούν είναι υπέροχα. Άλλα για την επίδρασή τους στον κινηματογράφο, άλλα για την καλτ απόλαυση, όλα για το fashion inspo.
'Εχουμε και λέμε:
Μία καταπιεσμένη πριγκίπισσα ερωτεύεται έναν Αμερικανό ρεπόρτερ που δεν την αναγνωρίζει στους δρόμους της καλοκαιρινής Ρώμης. Κάπως έτσι γεννήθηκαν τα στάνταρντ της μοντέρνας ρομαντικής κομεντί, αλλά και η καριέρα της Audrey Hepburn που δεν θα μπορούσε να έχει πετύχει καλύτερο ντεμπούτο. Η ταινία γυρίστηκε στα στούντιο της Τσινετσιτά, την “Hollywood στον Τίβερη” περίοδο όπως ονομάστηκε όπου μεγάλες αμερικανικές μετακόμιζαν στη Ρώμη για να φτιάξουν το επόμενο παγκοσμίου ενδιαφέροντος μπλοκμπάστερ τους, και έφυγε από τα Όσκαρ με βραβείο Α΄ Γυναικείου, Κοστουμιών και Σεναρίου.
Δεν ξέρω αν θα βρεις πιο ρετρό στιγμιότυπο σε ευρωπαϊκό σκηνικό από τη Hepburn να δοκιμάζει τις δυνάμεις της τσιρίζοντας πάνω στη Vespa του Gregory Peck, πάντως μπορείς να ζήσεις το δικό σου ρετρό καλοκαίρι παρέα με μια FIX Άνευ. Θερμίδες επίσης έχει απειροελάχιστες, άρα η ιερά νησιώτικη ταβέρνα παραμένει ακλόνητη στο πρόγραμμά σου.
O Harry παραιτείται από την εργασία του και κλέβει ένα σκάφος για να περάσει το καλοκαίρι μόνος σε ένα νησί με τη σύντροφό του, Monika. Όταν όμως το ζευγάρι επιστρέφει στα πάτρια, η ασυμφωνία χαρακτήρων και οι ενήλικοι ρόλοι που καλούνται πια να ενσωματώσουν, τους προσγειώνουν στην πραγματικότητα. Μη μου μιλάς για καλοκαίρια με λίγα λόγια, όχι από Ρακιντζή όμως, από Ingmar Bergman. Εδώ είναι η πρώτη συνεργασία από τις πολλές του σκηνοθέτη με την Harriet Andersson και ο φακός του - μαζί με τη μαεστρία του πρώτου αληθινά σπουδαίου διευθυντή φωτογραφίας του, Gunnar Fischer - τη λατρεύει. Ο ερωτισμός του φιλμ άλλωστε ήταν ο βασικός λόγος που το ''Summer With Monika'', παρότι αρχικά δεν έκανε πολλά στα ταμεία, είχε γίνει παγκόσμια επιτυχία μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ‘50. Αυτές τις μέρες, η ταινία βρίσκεται ξανά στις αθηναϊκές αίθουσες.
Ημίγυμνος, ιδρωμένος Paul Newman. Θα μπορούσα να σταματήσω και εδώ, αλλά ας δηλώσω πρώτα πως το ''Long, Hot Summer'' έχει επίσης Orson Welles, υπέροχη Joanne Woodward στην πρώτη της ταινία με τον Newman την ίδια χρονιά που παντρεύτηκαν, Angela ‘Συγγραφέας Ντετέκτιβ’ Lansbury στα νιάτα της σε απολαυστικό, κωμικό ρόλο, καθηλωτική σκηνοθεσία από τον Martin Ritt και, κυρίως, μια παθολογική δραματική ένταση που διαπερνά και το φιλμ και εσένα που το παρακολουθείς. Ο Newman είναι ο ιδανικός παρείσακτος που πυροδοτεί τις ενδοοικογενειακές σχέσεις μιας αρχοντοφαμίλιας σε μικρή πόλη στον Μισισιπή, και το “Long, Hot Summer” είναι μία από τις ελάχιστες αξιόλογες μεταφορές ιστοριών του William Faulkner στο σελιλόιντ.
Το μοναδικό ντοκιμαντέρ της λίστας ακολουθεί δύο σέρφερ που αποφασίζουν να κυνηγήσουν το καλοκαίρι σε όλη την υδρόγειο. Το κύμα τους βγάζει στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, την Ταϊτή, τη Χαβάη, τη Σενεγάλη, τη Γκάνα, τη Νιγηρία και τη Νότια Αφρική και απελευθερώνει το ντοκιμαντέρ από το πιο άκαμπτο, επίσημο στιλ του είδους στα ‘50s και ‘60s, με ένα χαλαρό, χιουμοριστικό πλαίσιο που δεν στερεί από την ταινία ούτε την πληροφορία, ούτε την ανθρώπινή του διάσταση. Το καταπληκτικής φωτογραφίας “Endless Summer” σύστησε στον κόσμο την κουλτούρα του σερφ και έκανε τοποθεσίες όπως το άγνωστο ως τότε Cape St. Francis στης Νότιας Αφρικής τον must προορισμό που είναι σήμερα στους σέρφερ του πλανήτη.
Πριν τον οδοστρωτήρα των ταμείων ονόματι “Star Wars”, ο George Lucas είχε φτιάξει μία από τις σημαντικότερες ταινίες ενηλικίωσης που έχουμε δει ποτέ. Γυρισμένο στα ‘70s αλλά τοποθετημένο στις αρχές των ‘60s, το “American Graffiti” ρωτά «εσύ πού ήσουν το 1962;» και σε παίρνει μαζί σε μια ατέλειωτη βόλτα με αυτοκίνητο, rock ‘n’ roll στο ράδιο και εφήβους που θέλουν να περάσουν μαζί το τελευταίο βράδυ της αθωότητας. Το φιλμ του Lucas είναι ημι-αυτοβιογραφικό, πέρασε από κάμποσους διανομείς που το απέρριψαν ή θέλησαν να το κάνουν πιο ρισκέ αλλοιώνοντας το όραμα του σκηνοθέτη, και ήταν η πρώτη μεγάλη επιτυχία του Harrison Ford στον κινηματογράφο. Ποιητικό, νοσταλγικό και πηγαία αστείο, το “American Graffiti” θα σου μιλήσει ακόμα κι αν το 1962 δεν ήσουν καν σκέψη στο μυαλό της μαμάς.
Το “Jaws”, ή τα “Σαγόνια του Καρχαρία” όπως είναι ο ελληνικός τίτλος που με τρομοκρατούσε μικρή από τις τηλεοπτικές συχνότητες, δεν μπαίνει στη λίστα μονάχα ως απόλυτος εποχικός τρόμος, αλλά και γιατί - μαζί με το πρώτο “Star Wars” - άλλαξε την ιστορία του κινηματογράφου που λογίζουμε ως καλοκαιρινό. Τεράστιες δηλαδή παραγωγές που τα στούντιο φυλάνε για να κυκλοφορήσουν από Μάιο έως Ιούλιο, γιατί τότε έχουν διαπιστώσει ότι βλέπουν τα μεγαλύτερα κέρδη. Πέραν της τεχνοκρατικής ανάλυσης όμως, το “Jaws” μας έδωσε τον Steven Spielberg. Έναν τιτάνα της κάμερας που έχει στιγματίσει τη βιομηχανία και την κινηματογραφική σου εκπαίδευση όσο λίγοι.
Σαντορίνη, Μύκονος, Δήλος, Κρήτη. Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Λυδία Λενώση, Ρίκα Διαλυνά, Ανδρέας Φιλιππίδης. Τα ανοιχτά πουκάμισα του Peter Gallagher, η Daryl Hannah γοργόνα πριν το “Splash”, οι απορημένοι Έλληνες κομπάρσοι να ασβεστώνουν. Το σάουντρακ του Ελληνοαμερικανού Βασίλη Πολυδούρη, το “Hard To Say I’m Sorry” των Chicago, η αλήθεια που δεν κρύβεται μόνο στους Sex Pistols.
Ο Randal Kleiser που λίγο νωρίτερα μας είχε δώσει τη “Γαλάζια Λίμνη”, αντικατέστησε τα φρύδια της Brooke Shields με αυτά του Gallagher και ακολούθησε ένα βαλτωμένο ζευγάρι Αμερικανών που τα μπλέκει με Γαλλίδα αρχαιολόγο σε ένα threeway που ξυπνά ένστικτα και γκρίνια. Το “Summer Lovers” παραθέλει να διδάξει για να ενδώσει στον ερωτισμό του κι έτσι δεν γίνεται ποτέ πραγματικά ατόφιο ημι-ερωτικό φιλμ. Παραθέλει επίσης να προκαλέσει με το σεξ του κι έτσι δεν γίνεται ποτέ πραγματικά ατόφιο ψυχόδραμα. Άρα μένει μπερδεμένο ως το τέλος και δεν γίνεται ποτέ μια πραγματικά καλή ταινία. Είναι όμως το made in Greece καλοκαιρινό καλτ που οφείλεις να τιμήσεις έστω μία φορά.
Δεν θέλει συστάσεις, αλλά για την ιστορία να πούμε ότι αφορά το καλοκαιρινό λαβ στόρι μιας κοπέλας με τον καθηγητή χορού στο θέρετρο όπου παραθερίζει με την οικογένειά της. Λίγο η ζέστη, λίγο τα λόγια και το groove του Patrick Swayze, οι δυο τους κεραυνοβολιούνται κατακούτελα και σκανδαλίζουν τον περίγυρό τους που δεν καταλαβαίνει γιατί είναι απολύτως φυσιολογικό να κάνουν δηλώσεις τύπου «είσαι τα πάντα» όταν γνωρίζονται για μιάμιση ολόκληρη εβδομάδα. Το “Dirty Dancing” ήταν το απροσδόκητο χιτ του box office όταν κυκλοφόρησε, γέννησε ένα σάουντρακ που πούλησε περισσότερο κι από την ταινία και ανέβασε τον χορευτικό πήχη για κάθε σου σύντροφο σε δυσθεώρητα ύψη.
Αμοργός, συγκλονιστική φωτογραφία και μελόδραμα. Το “Απέραντο Γαλάζιο” (“La Grand Bleu”) είναι επηρεασμένο από την πραγματική φιλία των παγκοσμίου φήμης δυτών ελεύθερης κατάδυσης Jacques Mayol και Enzo Maiorca, και καταπιάνεται μαζί της από τα παιδικά τους χρόνια στην Ελλάδα. Ο Luc Besson συγκαταλέγεται ανάμεσα στους Γάλλους σκηνοθέτες του Cinéma du look κινήματος των ‘80s και ‘90s - πολύ απλουστευμένα και υποτιμητικά δοσμένο ως κίνημα δημιουργών που επέλεγαν ως προτεραιότητα το στιλ, ή το στιλιζάρισμα καλύτερα, της εικόνας τους παρά την ουσία της αφήγησης στην ιστορία τους. Ισοπεδωτική δήλωση για ένα πρώτιστα οπτικό μέσο όπως ο κινηματογράφος, αλλά ακόμα και να συμφωνήσεις με το συμπέρασμα, το “Απέραντο Γαλάζιο” θα σε αποζημιώσει με έναν πλούσιο υποθαλάσσιο κόσμο που αγκαλιάζει το απόκοσμο και σε υπνωτίζει. Όταν οι πρωταγωνιστές βουτούν στη μαύρη άβυσσο, το στοιχείο κατακλύζει τόσο επιδραστικά την οθόνη που θα μπορούσες να βλέπεις κάποια ταινία στο διάστημα. Ακόμα κι αν το έχεις δει στη μικρή οθόνη, το φιλμ ανήκει στη μεγάλη. Στην Ελλάδα το τιμάμε κάθε καλοκαίρι σχεδόν, οπότε αναζήτησέ το σε κάποιο θερινό σινεμά, πάρε μαζί και μία FIX Άνευ και βυθίσου.
Την πιο καυτή μέρα της χρονιάς, παρακολουθούμε τους χαρακτήρες του οσκαρικού Spike Lee να κυκλοφορούν κάθιδροι σε ένα τετράγωνο του Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Μέχρι να τελειώσει το τσουρουφλισμένο 24ωρό τους, το φιλμ σού έχει στερήσει τις βολικές χολιγουντιανές λύσεις και έχει βάλει φωτιά στον καναπέ σου. Το 1989, το διαφυλετικού σχολιασμού “Do the Right Thing” ήταν η πιο αμφιλεγόμενη της χρονιάς του, γι’ αυτό και είχε προσπεραστεί από τις υποψηφιότητες της Ακαδημίας χάριν του πιο εύπεπτου, ακίνδυνου «Driving Miss Daisy». Παρά την ειδικής βαρύτητας θεματολογία της ωστόσο, η ταινία είναι ακόμα ολοζώντανη, πανέξυπνη και ψυχαγωγική.
Η "Επιστροφή" είναι καλύτερη από το ορίτζιναλ. Ορίστε. Το είπα. Σταυρώστε με. Συγνώμη, αλλά κανείς δεν βλέπει απολαυστικά trash σαν τα "Blue Lagoon" για να τους βγουν Ρωμαίος και Ιουλιέτα στο τέλος. Αν θέλαμε αναίτια καταθλιπτικό φινάλε, δεν θα παρακολουθούσαμε light ταινία με μοντέλα σε παραλίες. Θα βλέπαμε τον Μιμίκο και τη Μαίρη. Αν κατάφερες με κάποιον μαγικό τρόπο να γλιτώσεις από την "Επιστροφή" στο MEGA όταν ήσουν μικρή, δες το, δες μετά και τη "Γαλάζια Λίμνη" με τη Shields, δες και το ορίτζιναλ του 1949 (κι όμως!). Μη δεις το remake του 2012, αλήθεια, μια ζωή την έχουμε, άστο πάνω μου να βλέπω τα πάντα και να σου λέω τι να αποφύγεις.
Ναι, τα ‘90s είναι πια ρετρό. Λυπάμαι. Και όχι, το «alright, alright, alriiight» του Matthew McConaughey στα Όσκαρ του 2017 δεν ήταν η επίκληση του ηθοποιού στον Αμερικανικό Νότο. Ήταν μια διακριτική αναφορά στη χαρακτηριστική ατάκα του από το κινηματογραφικό του ντεμπούτο “Dazed and Confused”, του Richard Linklater. Η κωμωδία ενηλικίωσης μάς πηγαίνει στην τελευταία μέρα σχολείου σε ένα Λύκειο του Τέξας το 1976 και, όπως συμβαίνει πάντα με τις ταινίες του Linklater, οι απλούστερες εμπειρίες αναπαριστώνται όπως τις ζει και θα τις ζει κάθε έφηβος, σε κάθε χρονική περίοδο - σαν τις πιο σημαντικές που θα βιώσει ποτέ του. Το φιλμ είχε καστ γεμάτο μελλοντικά αστέρια όπως ο McConaughey, ο Ben Affleck και η Milla Jovovich, απεικόνισε τα ‘70s με τη γνωστή ακρίβεια του Linklater και παραμένει μία από τις πιο αστείες ταινίες του είδους.
Αυτές τις δύο ταινίες τις βλέπεις καλύτερα ως double feature. Μία αγοροπαρέα, μία κοριτσοπαρέα, μία δεκαετία διαφορά.
Στο υποψήφιο για Όσκαρ “Stand By Me”, η διάσημη νουβέλα του Stephen King πήρε σάρκα και οστά με ένα εξαιρετικό καστ τεσσάρων αγοριών που μεγάλωσαν απότομα όταν ξεκίνησαν την αναζήτηση του πτώματος ενός χαμένου αγοριού της περιοχής. Στο μεταγενέστερο, ανοιχτόκαρδο “Now and Then”, τέσσερα κορίτσια προσπαθούν να εξιχνιάσουν την αλήθεια πίσω από τον θάνατο ενός μικρού αγοριού που πέθανε στα ‘40s. Και οι δύο ιστορίες εκτυλίσσονται ως flashback στα ‘70s, και οι δύο ιστορίες επιστρατεύουν τις ενήλικες εκδοχές των χαρακτήρων στο παρόν (Demi Moore! Melanie Griffith! Rita Wilson!), και οι δύο ιστορίες είναι σκοτεινές, αστείες και γλυκόπικρες. (Μονάχα μία, βέβαια, μου κάρφωσε την ιδέα κάποιας σεάνς με ouija board, αλλά αυτό χρειάζεται ξεχωριστό άρθρο).
Και επειδή από το χθες ως το σήμερα πάρα πολλά αλλάζουν και πάρα πολλά μένουν σταθερά, θα αξιοποιήσεις καλύτερα τη νοσταλγία του double feature με την παιδική σου φίλη στον ίδιο καναπέ, δύο FIX Άνευ που δεν έχουν αλκοόλ αλλά κρατούν αναλλοίωτη τη γεύση της μπύρας, και τα φωτοάλμπουμ σας στο τραπέζι
© 2026 Ladylike & Fix Aνευ
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)